naar Rome met de rollator

Zoals ik al eerder verteld heb, ben ik momenteel (naast wat opdrachten her en der) bezig met een film over mijn grootvader, die in het heilig jaar 1950 naar Rome is gefietst met zijn beste vriend Broer. Hij heeft toen een dagboek bijgehouden, veel foto’s gemaakt en brieven geschreven met mijn oma. Al deze dingen zijn bewaard gebleven en mijn opa (90 jaar), vertelt nog altijd in geuren en kleuren over zijn reis. Meestal zijn het dezelfde anekdotes, maar nog met veel detail. Voor mijn film ga ik regelmatig bij hem langs om met hem te vertellen en dat vast te leggen. De ene keer is hij enthousiast, de andere keer aan het mopperen over alle bejaarden die bij hem wonen. Of over het kienen dat regelmatig georganiseerd wordt in de zaal (en waar hij een gruwelijke hekel aan heeft). Soms vraagt hij waarom ik toch alles film. En soms vraagt hij dat na een half uurtje nog een keer.

De laatste keer dat ik ben gaan filmen, zijn we met rolstoel en al naar zijn vriend, ‘Ome Broer’ gereden. Ik hoopte nieuwe verhalen te horen, maar ome Broer bleek zich nog minder te herinneren dan opa. Wel hebben ze foto’s bekeken. En had opa een leuk idee; nu ik er toch was met het fototoestel, konden we misschien een foto maken voor op de kabelkrant van het bejaardenhuis. ‘Wij gaan weer naar Rome! Maar nu niet met de fiets, maar met de rollator’

 

1 Comment

  1. Rollator schreef:

    Wat moet dat gaaf zijn geweest voor je opa om Opa Broer weer te ontmoeten. Jammer dat je geen nieuwe verhalen hebt gehoord.

    Groetjes Wendy

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: